Her şeyin hızla tüketildiği çağımızda bir gelecek kurgusu yaratmalıyız. Umutsuzca, hızın kollarına bırakarak kendimizi ne denli mutlu bir hayat geçirebiliriz? Oysa varlığımız sadece et, kemik ve sinirler değildir. Varlığımızın bu olmadığına dair büyük bir doğruluk ve inanç taşıyoruz.

Bedenimiz, aklımız bizi geleceğe taşırken, gereksiz tüketim lafazanlığından kurtulmalıyız. Teknolojik ilerlemeler, bilimsel atılımlar ve sanal dünya çağının düşüncelerimizi esir alacak kadar gelişmiş ve yeterli olduğu söylenebilir mi? Ya da bizleri çevreleyen suni bir akışa topyekun teslim olmuşsak, neden hala insanlıktan bahsediyoruz? İnsanca bir yaşam arzusu hala geçerlidir çünkü. Hala umut edilecek kadar yücedir.

Tiyatro sanatı İnsan' ın geleceğe dair bir düş kurmasını sağlar. Tiyatro sanatı izleyicisini keyiflendirirken yenileyip değiştirir de. O halde soluğumuzu tamamen yitirmeden, bizleri boğan, yavaş yavaş yok eden yaşamsal oyundan eylemlerimizle kurtulalım. Kendimizi değiştirerek eyleyelim ilk önce.

Özgürleşmenin yolları vardır…

Bizler içine kapatıldığımız kapandan kurtulma cesaretini gösterdiğimizde, özgürleşmenin de yolunu açmış olacağız.